Decyzja ta oznaczała koniec trzyletnich politycznych walk wewnętrznych pomiędzy dwiema frakcjami w Biurze Politycznym: członkami sympatyzującymi z Trường Chinhem, którzy opowiadali się za chińskim modelem ciągłej wojny partyzanckiej o niskiej intensywności i odbudową gospodarczą Północy, a zwolennikami „zjednoczenia w pierwszej kolejności” skupionymi wokół ministra obrony Võ Nguyên Giápa, wspieranymi przez pierwszego sekretarza partii Lê Duẩna (obaj popierali sowiecki model wielkich ofensyw wojsk regularnych).. Niepowodzenie ofensywy Tết w 1968 roku doprowadziło do osłabienia wpływów Giápa, ale zwycięstwo nad siłami Wietnamu Południowego podczas inwazji na Laos ponownie przywróciło strategii Giápa dominującą pozycję. Lê Duẩnowi powierzono odpowiedzialność za zaplanowanie operacji, ale Giáp nigdy już nie wrócił do dawnej pozycji, zajmując się głównie sprawami logistycznymi i zatwierdzaniem planowania operacyjnego. Oficerem, któremu powierzono przeprowadzenie ofensywy, był szef sztabu Wietnamskiej Armii Ludowej, generał Văn Tiến Dũng.