Studia medyczne ukończył 1 sierpnia 1900 roku, a aprobację jako lekarz uzyskał 22 marca 1901 roku.
W 1901 roku odbył ponownie służbę wojskową w stopniu szeregowego, po czym rozpoczął pracę w Białej, a od 1903 roku pracował w Polskiej Cerkwi. Przynależał wówczas do „Zet”-u i Ligi Narodowej. 4 marca 1908 roku uzyskał stopień doktora medycyny, chirurgii i położnictwa na Uniwersytecie w Lipsku.
W 1910 roku przeprowadził się do Śmigla. W trakcie I wojny światowej, od 17 października 1914 roku do 1 grudnia 1917 roku służył w wojsku niemieckim zarówno na froncie wschodnim, jak i froncie zachodnim. Służbę ukończył w stopniu kapitana-lekarza. Przed wybuchem powstania wielkopolskiego, od listopada 1918 roku wraz z Sewerynem Rakowskim prowadził szkolenia sanitarne dla tajnej śmigielskiej Drużyny Pogotowia im. Jana Kilińskiego. Był członkiem Polskiej Rady Ludowej w Śmiglu przełomie lat 1918 i 1919 i uczestnikiem powstania wielkopolskiego w stopniu majora. Pełnił później służbę w wojsku polskim: w powiatowej komendzie uzupełnień w Kościanie, w 1920 roku w szpitalu wojskowym w Lesznie, a następnie w latach 1920–1921 w szpitalu wojskowym w Kościanie, gdzie w trakcie III powstania śląskiego w 1921 roku sprawował opiekę nad rannymi powstańcami.