W listopadzie 1921, po wprowadzeniu podziału kraju na dziesięć okręgów korpusów, pluton żandarmerii Siedlce został organicznym pododdziałem 9 dywizjonu żandarmerii. Stacjonował w garnizonie Siedlce.
20 czerwca 1925 dowódcy plutonu podlegały posterunki żandarmerii: Bielsk Podlaski i Biała Podlaska.
Z dniem 15 stycznia 1930 weszła w życie organizacja żandarmerii na stopie pokojowej zgodnie, z którą plut. żand. Siedlce zaliczony został do typu II. Skład osobowy plutonu żand. typu II stanowił jeden oficer młodszy (kapitan lub porucznik), 22 szeregowych zawodowych i 20 szeregowych niezawodowych oraz jeden niższy funkcjonariusz (goniec) i dwa konie pociągowe. Ponadto do składu osobowego był przydzielony jeden woźnica z batalionu administracyjnego. Dowódca plutonu był organem śledczym, kierownikiem służby fachowej i wyszkolenia żandarmskiego szeregowych plutonu. W stosunku do podwładnych posiadał uprawnienia dowódcy kompanii.
9 listopada 1931 prezydent RP nadał Krzyż Niepodległości st. wachm. Ludwikowi Marczewskiemu z plut. żand. Siedlce.. W 1933 przy plutonie funkcjonowało Siedleckie Kółko Racjonalnego Polowania pod kierownictwem kpt. Juliana Kruczka.
1 października 1938 dowódcy plutonu podlegał posterunek żandarmerii Biała Podlaska.