I właśnie w tym rozwojowym i pionierskim zarazem dla rocka okresie, oprócz Led Zeppelin i Deep Purple, muzycy zachłysnęli się tą nową formą muzycznej ekspresji i zaczęli słuchać angielskich grup progresywnych (wówczas szufladkowanych pod szyldem „pop”), takich jak King Crimson właśnie – a także Jethro Tull czy Genesis. A następnie zapragnęli odcisnąć swój ślad w tym progresywnym nurcie, lecz nie mieli pieniędzy na zakup syntezatora, więc Rustici, używając opakowania po brandy „Stock '84”, zbudował prosty syntezator i przerabiał go, dodając innowacyjne efekty elektroniczne, własnego pomysłu.
Włoska scena progresywna lat 70. nie była sceną pozbawioną osobowości i epigonem anglojęzycznych mistrzów w skolonializowanym kraju. Wręcz przeciwnie - była bardzo różnorodna – i tam narodziło się wiele znaczących dla historii włoskiej muzyki rozrywkowej, grup – zarówno z północy, jak i z południa Włoch, przy zauważalnych różnicach dotyczących indywidualnych cech kulturowych, charakterystycznych dla danego regionu. Neapolitaańska scena rockowa, kipiała kreatywnością, więc była bogata w odniesienia śródziemnomorskie, dała życie innowacyjnemu i oryginalnemu sposobowi rozumienia rocka progresywnego. W tym kontekście stworzona przez większość ww.