Kurt Spangenberg (ur. 1 kwietnia 1889 w Weidzie, zm. 25 stycznia 1957 w Heggen (gmina FinnentropMierzejewski i in. 2003, s. 25) (niektóre źródła wskazują jako miejsce śmierci TybingęKüppers 2004 s. 16)) – niemiecki mineralog, krystalograf, profesor.
Spangenberg był uczniem Gottloba Lincka, pod kierunkiem którego obronił w 1912 na uniwersytecie w Jenie pracę doktorskąKüppers 2004 s. 16 poświęconą syntezie dolomituMierzejewski i in. 2003, s. 26. Kontynuował karierę naukową i w 1920 uzyskał habilitacje na tej samej uczelni, po czym podjął tam pracę w charakterze nieopłacanego pomocnika profesoraKüppers 2004 s. 16. Jesienią 1922 został zatrudniony na uniwersytecie w Kilonii, gdzie w 1924 uzyskał profesurę mineralogiiKüppers 2004 s. 16. W roku 1929 przeniósł się do Wrocławia, obejmując tam stanowisko dyrektora Instytutu Mineralogiczno-Petrograficznego oraz Muzeum Mineralogicznego Schlesische Friedrich-Wilhelms-Universität zu Breslau, kierując obydwoma placówkami aż do końca II wojny światowej i będąc ich ostatnim niemieckim dyrektoremMierzejewski i in. 2003, s. 26, 38. Jednocześnie wykładał jako profesor mineralogię na Technische Hochschule BreslauMierzejewski i in. 2003, s. 26.