W kwietniu 1939 roku został zmobilizowany do wojska. Podczas II wojny światowej walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku, m.in. na froncie pod Kutnem, gdzie jako dowódca kompanii dokonał brawurowego ataku na 30 niemieckich czołgów. Walczył do końca kampanii wrześniowej u gen. Franciszka Kleeberga. Po kapitulacji Warszawy współtworzył Związek Walki Zbrojnej, a także prowadził działalność partyzancką – w grudniu 1939 roku z zakonspirowanego mieszkania przy ulicy Wilczej w Warszawie wyruszył do lasów lubelskich, gdzie organizował pierwsze zbrojne oddziały partyzanckie późniejszej Armii Krajowej. Jego oddział m.in.: w Wiśniczu zlikwidował oddział SS, w Makoszówce złapał w zasadzkę pancerny patrol SS wysłany do pacyfikacji miejscowości oraz walczył pod Studziankami, Kutnem i Białą Podlaską. W 1945 roku został wcielony do 2 Armii Wojska Polskiego. Szlak bojowy kończył 9 maja pod Dreznem.
Po wojnie pracował jako inspektor ds. osiedleńczych w Ministerstwie Obrony Narodowej. W 1948 roku w stopniu majora przeszedł do rezerwy, wracając do pracy na kolei. Osiedlił się w Dębie, gdzie sprawował różne funkcje w oddziałach organizacji funkcjonujących w tej części Katowic, m.in. w Związku Bojowników o Wolność i Demokrację.
W latach 1954–1956 był więźniem politycznym.