W październiku 1921 roku został przyjęty do Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie i rozpoczął naukę na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. 20 czerwca 1926 roku przyjął święcenia kapłańskie. W czasie wakacji pomagał w pracy duszpasterskiej w jedłownickiej parafii, po czym prowadził działalność duszpasterską jako wikary w parafii pw. św. Wawrzyńca i św. Antoniego w Nowej Wsi. Następnie posługiwał w parafii św. Jadwigi Śląskiej w Królewskiej Hucie i w Mikołowie jako katecheta gimnazjalny. W tym okresie działał także m.in. jako prezes Koła Przyjaciół Harcerstwa.
14 stycznia 1939 roku został zatwierdzony na stanowisku proboszcza parafii śś. Apostołów Piotra i Pawła w Skoczowie. W pierwszych dniach niemieckiej okupacji żądano od niego wywieszenia flagi niemieckiej na kościele parafialnym. Gdy odmówił, znalazł się na liście wrogów III Rzeszy sporządzonej przez skoczowskich Niemców i kolaborantów.
Został aresztowany 24 kwietnia (bądź 24 maja) 1940 roku. Po przetrzymaniu w cieszyńskim więzieniu, przewieziono go do KL Dachau 28 kwietnia 1940 roku w III transporcie polskich kapłanów w ramach akcji Intelligenzaktion Schlesien.