W latach 1908–1914 drukował po białorusku utwory literackie w gazecie „Nasza Niwa”. Napisał opowiadania Strach, U lesie, Doktar ad kautuna, Nie mużycki rozum, opiewające białoruską wieś i folklor. Tłumaczył na białoruski utwory m.in. Oscara Wilde’a. thumb|Helena i Franciszek Umiastowscy (Lata 10. XX wieku)
Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany do carskiej armii. Podczas wojny polsko-bolszewickiej uczestniczył w organizowaniu białoruskich oddziałów wojskowych, które wspólnie z oddziałami polskimi miały walczyć przeciwko wojskom bolszewickim. Od września 1920 r. stał na czele Białoruskiej Komisji Wojskowej. Ponadto w latach 1919–1920 był przedstawicielem Centralnej Białoruskiej Rady Szkolnej w Wilnie. W 1921 r. na podstawie swoich doświadczeń z I wojny światowej napisał opowiadanie Stasia. W latach 1927–1928 wydawał gazetę „Biełaruski dzień” i czasopismo „Biełaruskaja kultura”. Był twórcą pro-polskiej tzw. grupy Umiastouskiego, która zakończyła działalność w 1930 r. W październiku 1927 r. współzakładał, a następnie został jednym z przywódców Białoruskiej Partii Narodowo-Radykalnej. Jesienią 1928 r. otrzymał posadę inspektora w Inspektoracie Pracy XII Okręgu w Wilnie. Zmobilizowany w 1939 r. do polskiego wojska, trafił 18 września do niewoli radzieckiej. Został osadzony w obozie dla internowanych w Kozielsku.