Objawy Widoczne są głównie na bulwach. Następuje ich deformacja i występują koncentrycznie strefowane martwice, tworzące charakterystyczne skupiska, półksiężyce lub okręgi, bardzo podobne jak przy smugowatości ziemniaka. Objawy te są szczególnie uwydatnione w okresach niskich temperatur, ich natężenie zależy także od szczepu wirusa, wilgotności i odmiany ziemniaka. Na nadziemnej części ziemniaka objawy pojawiają się rzadko, mają postać występujących na liściach i łodygach drobnych, żółtych, czasami dość jasnych plam, które z czasem ulegają nekrozie.
Epidemiologia Są dwa główne źródła infekcji wirusem TRV; zainfekowane nim bulwy użyte jako sadzeniaki oraz pospolite gatunki chwastów rosnących w uprawach ziemniaków: gwiazdnica pospolita, fiołek polny, komosa biała, starzec zwyczajny, powój polny, rdest ptasi, mniszek lekarski. Przenosicielem wirusa z tych roślin na rośliny ziemniaka są nicienie, głównie z rodzajów Trichodorus i Paratrichodorus, które mogą się w glebie przemieszczać na pewne odległości. Jeżeli wcześniej wysysały sok z zainfekowanego wirusem chwastu, to potem mogą nim zainfekować ziemniaka. Przemieszczaniu się nicieni sprzyja wilgotna gleba i ciepła pora roku. Infekcja przez nicienie ma większe znaczenie, niż spowodowana zainfekowanymi bulwami. Wirusy mogą w nicieniach przetrwać nawet do 4 lat.