Pierścień duży, błoniasty, początkowo biały, potem żółknący, na górnej stronie gładki, na dolnej łuskowaty. Miąższ Biały, po uszkodzeniu lekko żółknący o słabym smaku i anyżkowym zapachu. Cechy mikroskopowe Zarodniki elipsoidalne, 7–8(9) × 5–5,5 µm, jasnobrązowe. Cystydy maczugowate lub pęcherzykowe, w kształcie balonu, czasem z wydłużonym, brodawkowatym wierzchołkiem. Podstawki 4-zarodnikowe, maczugowate, bez sprzążek. Epikutis zbudowany z równoległych strzępek o szerokości od 3 do 6 µm, nie splątanych. Gatunki podobne Charakterystyczne dla pieczarki wielkoowocnikowej są duże owocniki. U pieczarki białawej (Agaricus arvensis) po uszkodzeniu miąższ też żółknie, ale jej blaszki są bardziej siwawe i rośnie głównie na łąkach i pastwiskach.
Występowanie i siedlisko Najwięcej stanowisk podano w Europie, poza nią nieliczne w Ameryce Północnej i azjatyckich terenach Rosji. W Polsce do 2003 r. jedno stanowisko podał Stanisław Domański w 2001 r. w Lasach Łochowskich, w późniejszych latach podano kilka następnych. Najbardziej aktualne stanowiska podaje internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną.
Naziemny grzyb saprotroficzny. Występuje w lasach liściastych i iglastych, tylko wyjątkowo na łąkach.
Grzyb jadalny.
Przypisy
Kategoria:Grzyby jadalne Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Pieczarkowate