Leib Langfus (ur. w 1910 w Warszawie, zm. w 1944 w Auschwitz II – BirkenauLeah Ingle – Whitness and complicity: The Scrolls of Auschwitz and the Sonderkommando (Liberty University, Lynchburg, 2019) s. 29) – żydowski więzień obozu Auschwitz-Birkenau pochodzenia polskiego. W relacji Załmena Lewentala wymieniany jako jeden z organizatorów buntu Sonderkommando w Krematorium IV z 1944 roku.
Życiorys Urodził się w Warszawie, w 1910. Otrzymał tradycyjne wykształcenie żydowskie w jesziwieNathan Cohen – Manuscrits des Sonderkommandos d'Auschwitz : tenir face au destin et contre la réalité (Calmann-Lévy, Mémorial de la Shoah, Paryż, 2005; ISBN:2702135579) s. 327-328. W połowie lat trzydziestych, ożenił się z córką dajana Szmuela Josefa Rosentala z Makowa Mazowieckiego, zaś po śmierci teścia przejął po nim funkcję dajana w sądzie rabinicznym.
W trakcie okupacji niemieckiej podczas II wojny światowej przebywał w getcie w Makowie Mazowieckim. W listopadzie 1942, Żydów z Makowa, wywieziono do Mławy, a stamtąd w grudniu tego samego roku deportowano do KL Auschwitz-Birkenau. Jego żonę i syna, zamordowano w komorze gazowej zaraz po przybyciu do obozu.