- dowódca trzeciej jednostki Shinsengumi i jeden z nielicznych, którzy przetrwali walki ostatniego okresu shōgunatu Tokugawa w Japonii.

Saitō był uważany za równie wybitnego wojownika, jak legendarny dowódca pierwszej jednostki, Sōji Okita. Saito był zawzięty i nieustraszony w walce, a stosowane przez niego leworęczne pchnięcie mieczem było uważane za jedną z najgroźniejszych technik stosowanych przez członków Shinsengumi.

Bardzo mało wiadomo o jego pochodzeniu i wczesnych latach jego życia, a wiele z powtarzanych historii przeczy sobie wzajemnie. Niektórzy twierdzą, że był synem rōnina, inni, że opuścił Edo, aby dołączyć do armii w Kioto, po zabiciu człowieka (możliwe, że nieumyślnie).

Saitō, jako członek Shinsengumi, był uważany za introwertyka i człowieka tajemniczego. Powszechna opinia charakteryzowała go jako człowieka "nie nadającego się do pogaduszek". Zajmował się kontrwywiadem (w szczególności wyszukiwaniem potencjalnych agentów wroga), a także kontrolą wywiadu przeciwnika i monitoringiem działań drugiej strony.