W 1973 uzyskała habilitację z hodowli roślin, przedstawiwszy dzieło Genetyczne zróżnicowanie skłonności do tworzenia tkanki kalusowej i organogenezy na przykładzie kilku gatunków rodzaju Nicotiana. W 1974 została docentką. W 1975 objęła stanowisko wicedyrektorki Instytutu, a w 1980 dyrektorki. Funkcje kierownicze sprawowała do przejścia na emeryturę w 2000. W 1980 otrzymała tytuł profesor nadzwyczajnej nauk rolniczych, a w 1990 profesor zwyczajnej. W latach 1990–1993 pełniła funkcję rektorki Akademii Rolniczej w Krakowie.
Przedmiot jej badań obejmował takie zagadnienia jak: doskonalenie metod hodowli roślin, metody oceny materiałów hodowlanych (odporność na wyleganie, wartość wypiekowa, ocena odmian), wprowadzenie nowoczesnych metod biotechnologicznych do hodowli roślin, mikrorozmrażanie roślin rolniczych i ogrodniczych, roślinne kultury in vitro, indukcja androgenezy w kulturach pylników i mikrospor, doskonalenie i wprowadzanie metod haploidyzacji do polskiej hodowli tytoniu, rzepaku i jęczmienia. Wypromowała dwóch doktorów.
Współautorka m.in.