Aby upamiętnić tę wzruszającą ofiarę moneta została wmurowana w cokół, gdzie tkwi do dziś.
Wydźwięk monumentu jest następujący: cały naród, wszystkie klasy społeczne, gromadzą się razem w kulcie dla wielkiego poety, śpiewając jego najbardziej znany wiersz, czyli Wezwanie. Rodzina robotnicza odkłada narzędzia pracy, przytula syna i zachęca go do nauczenia się tekstu. Młoda dziewczynka podaje girlandę kobiecie stojącej w towarzystwie szlachcica. Postać kobieta w typie Madonny z niemowlęciem na ręce jest uosobieniem miłości matczynej i ojczyźnianej. Stary chłop wsparty na kiju również szepcze słowa utworu. Młody uczeń, umiejący już docenić wartość wiersza, śpiewa go z patetycznym entuzjazmem. Na cokole monumentu wyryty jest napis: Swojej ojczyzny niezłomnie, wierny Madziarze, strzeż.
Zimą pomnik okrywa się foliowym zabezpieczeniem, aby nie popękał, gdyż wykonano go z dość wrażliwego na wahania temperatury marmuru carraryjskiego.
Przypisy Charles Hebbert, Dan Richardson, Węgry, Pascal, Bielsko-Biała, 1999, s. 99.
Maciej Janowski, Naród wyobrażony w przestrzeni miejskiej. Przypadek Budapesztu, [w:] Aleksander Łupienko, Agnieszka Zabłocka Kos (red.), Architektura w mieście, architektura dla miasta. Przestrzeń publiczna w miastach ziem polskich w „długim” dziewiętnastym wieku, Warszawa: Instytut Historii (Polska Akademia Nauk), 2019, s. 50.
Kategoria:Pomniki w Budapeszcie