Początkowo wieś leżała w dobrach opalenickich i należała do lokalnej szlachty z rodu Barów, Dokowskich, Wierzbińskich, Bnińskich zwanych też Mosińskimi oraz Opalińskich herbu Łodzia dziedziców Opalenicy. Od 1320 osada leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1435 odnotowano ją w powiecie kościańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1406 odnotowana jako siedziba własnej parafii. W 1510 w dekanacie Grodzisk.
Pierwszy zachowany zapis o wsi pochodzi z 1399 i odnotowuje Szymona syna Piotrka w sporze z Przybygniewem Borowskim o młyn dokowski. W 1401 dziedzicem Opalenicy i należącej do tego miasta wsi Dokowo Mokre był Teodoryk Bar zwany też Tyczem. Był on także fundatorem kościoła we wsi. W 1415 Opalenica i Dakowy Mokre było własnością kasztelana poznańskiego Mościca ze Stęszewa. W 1435 Przedpełk Mościc z Koźmina i Stęszewa sprzedał wieś Dokowo Mokre Janowi i Mikołajowi synom zmarłego Sędziwoja z Będlewa za 400 grzywien z zastrzeżeniem prawa wykupu, a w tym roku sprzedał wieś stolnikowi poznańskiemu Bieniakowi Będlewskiemu herbu Łodzia, jego bratankom, tj. Janowi z braćmi, synom Sędziwoja za 720 grzywien.