współpracował z Anttim Kupiainenem nad zastosowaniem metod grupy renormalizacji w opisie różnych układów modelowych kwantowej teorii pola. Wspólnie uzyskali istotne wyniki w zakresie konforemnej teorii pola (CFT) w dwóch wymiarach, stanowiącej laboratorium badań teoretycznych dotyczących nieperturbacyjnych aspektów teorii pól kwantowych i znajdującej bezpośrednie zastosowanie w fizyce ciała stałego, mechanice statystycznej i teorii strun. Szczególną rolę w dociekaniach teoriopolowych Gawędzkiego odgrywały dwuwymiarowe modele sigma Wessa-Zumino-Novikova-Wittena (WZNW) opisujące mechanikę pętli i ścieżek na zwartych grupach Liego i ich przestrzeniach jednorodnych i stanowiące prototypy tzw. wymiernych CFT. Prowadził on pionierskie badania nad tzw. emergentną widmową geometrią nieprzemienną teorii strun (wraz z J. Fröhlichem) oraz symetriami modeli sigma WZNW stanowiącymi realizacje grup kwantowych (wraz z F. Falceto). Zainicjował i rozwinął program badań dwuwymiarowych modeli sigma z członem topologicznym Wessa-Zumino (istotnych w dwuwymiarowej CFT i teorii strun) przy użyciu metod wyższej geometrii, algebry homologicznej i teorii kategorii, w szczególności – teorii tzw. wiechci wiązek (ang.