Rada Główna Opiekuńcza (RGO) – polska organizacja charytatywna działająca podczas II wojny światowej, nawiązująca nazwą i formami działalności do istniejącej w latach 1916–1921 organizacji pod tą samą nazwą.
RGO działała za zgodą niemieckich władz okupacyjnych w czasie II wojny światowej – od lutego 1940, kiedy Adam Ronikier za zgodą gubernatora Hansa Franka wznowił jej działalność z centralą w Krakowie, do stycznia 1945. Radę w jej działalności wspierał abp Adam Stefan Sapieha. Z pomocy RGO korzystało wówczas ok. 700–900 tys. osób rocznie. Następcą Ronikiera na stanowisku prezesa RGO był od października 1943 do 1944 Konstanty Tchorznicki. Skład delegatury Rady Głównej Opiekuńczej powołanej 6 września 1940 na dystrykt Lublin tworzyli: prezes – Stanisław Rachwał zastępca prezesa – Stanisław Łoś członkowie – Józefa Kunicka, Stanisław Kalinowski, Edmunt Wójtowicz, Jan Danielski i Piotr Stopniak. dyrektor biura – Ludwik Christians kierownik – Stanisław Sikora.