W każdym gospodarstwie znajdowało się po kilka takich pomieszczeń (czasem nawet powyżej dziesięciu), które pełniły różne funkcje i cechowały się różnym poziomem ważności, czego wyrazem były odmienne motywy i zdobienia.
thumb|left|Jedno z pomieszczeń w domu Kristofers (2010) Wnętrza pokoi były wykwitnie dekorowane, co było świadectwem zamożności danego chłopa. Za zdobienia odpowiedzialni byli najczęściej lokalni artyści z Hälsinglandu, jak również wędrowni malarze z sąsiedniej Dalarny. Dekoracje mają formę malowanych na tkaninie lub papierze tapet, utrzymanych w charakterystycznym stylu znanym jako , a także namalowane są bezpośrednio na drewnie. Malowidła stanowią połączenie miejscowej sztuki ludowej oraz preferowanych przez ówczesne szwedzkie ziemiaństwo stylów, takich jak barok, rokoko oraz styl gustawiański. Motywy dzieł były głównie biblijne, jednak postacie na obrazach przedstawiane były w XIX‑wiecznych strojach. Szczytowy okres wykonywania technik zdobniczych zastosowanych w domach w Hälsinglandzie przypada na lata 1800–1870.
Części składowe wpisu