Irena Marciniak z d. Lesisz (ur. 22 lutego 1929 we wsi Podosk Stary, zm. 5 lipca 2002 w Stargardzie Szczecińskim) – od 1944 sanitariuszka Brygady AL im. Wandy Wasilewskiej.
Życiorys Urodziła się 22 lutego 1929 w rodzinie rolników Romana i Marianny Lesiszów. W 1934 razem z rodzicami wyjechała na Polesie do Lubieszowa nad Stochodem. Wychowywała się z pięciorgiem rodzeństwa i uczęszczała do szkoły powszechnej.
Po wybuchu wojny do 1942 jeszcze się uczyła, aż do momentu zamknięcia szkół polskich przez okupanta niemieckiego. Kiedy okupant we wrześniu 1943 wycofał się z Polesia, nasiliły się bandyckie akcje Ukraińskiej Powstańczej Armii, podczas której Irena 9 listopada 1943 straciła oboje rodziców, a jej dom rodzinny spalono. Rodzice zginęli w płomieniach podpalonego przez bandę UPA budynku razem z ok. 200 Polakami zwołanymi na zebranie gromadzkie. Irena z bratową i małym bratankiem ukrywali się u ukraińskiej rodziny Sołoszuk, a jej pozostałe rodzeństwo u innych ukraińskich rodzin. Wkrótce wraz z siostrami i bratową podjęły wędrówkę w kierunku Bałandycz, do leśnego obozu partyzanckiego, gdzie w styczniu 1944 odnalazł ją szwagier Janczarek. Wkrótce 15-letnia Irena ze starszym rodzeństwem została przyjęta do oddziału partyzanckiego im. J. Dąbrowskiego do plutonu, którego dowódcą był jej szwagier.