W 1965 roku wstrzymano dalsze translokacje i działalność zespołu realizatorskiego do czasu przygotowania zaplecza technicznego. Dalsze prace toczyły się w ramach biura Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na czele którego stał Adam Kudła. Występował on bowiem w charakterze inwestora i koordynatora całego przedsięwzięcia. Wzniesiono wówczas dwa magazyny drewna, wiatę do impregnacji, stolarnię oraz budynek administracyjno-socjalny. W 1969 roku reaktywowano i rozbudowano Zespół Realizatorski Muzeum Wsi Górnośląskiej pod kierunkiem Stefana Cechowicza. W tym czasie przeniesiono kolejne obiekty, m.in. stodołę z Grzawy, szopy z Kobióra i spichlerz z Bujakowa. W 1972 roku podjęto decyzję o zmianie nazwy instytucji z Muzeum Wsi Górnośląskiej na Górnośląski Park Etnograficzny, co miało odzwierciedlać charakter parkowy planowanej inwestycji.
Na mocy zarządzenia Wojewody Katowickiego z 15 lipca 1974 roku postanowiono o powołaniu 1 sierpnia 1974 roku samodzielnej placówki muzealnej. Uroczystość otwarcia ekspozycji powiązano z ogólnopolską konferencją naukową poświęconą ochronie budownictwa drewnianego, zorganizowaną 22–23 maja 1975 roku w ramach Międzynarodowego Roku Ochrony Zabytków. Dla zwiedzających muzeum zostało otwarte 1 czerwca 1975 roku.