Jakub Wujek SJ (ur. 1541 w Wągrowcu, zm. 27 lipca 1597 w Krakowie) – polski duchowny katolicki, jezuita, doktor teologii, rektor Jezuickiej Akademii Wileńskiej, rektor Kolegium jezuitów w Poznaniu, autor przekładu Biblii na język polski.
Życiorys Urodził się w 1541 roku w Wągrowcu, jako syn ławnika sądowego Macieja i jego żony Elżbiety. Pochodził z religijnej i majętnej rodziny – Wujkowie posiadali ziemie, ogrody i browar. Jakub odebrał podstawowe wykształcenie w szkole cysterskiej. W 1555 roku udał się na Śląsk, najprawdopodobniej do Wrocławia, gdzie uczył się w szkole humanistyczno-reformacyjnej. Nauczył się wówczas języka niemieckiego i zbliżył się do luteranizmu. W 1558 roku powrócił do Wągrowca i został nauczycielem w szkole parafialnej. Pod wpływem tamtejszego księdza i lektury dzieł Stanisława Hozjusza, powrócił do wiary katolickiej. Jeszcze w tym samym roku przerwał pracę i udał się do Krakowa, gdzie 26 kwietnia rozpoczął rok akademicki na Akademii Krakowskiej. Jego wykładowcami byli m.in. Jakub Górski, Jan Nicz i Benedykt Herbest. Studiował sztuki wyzwolone i języki klasyczne. Wybuch epidemii w 1559 roku spowodował konieczność przerwania studiów, jednak Wujkowi udało się zaliczyć wszystkie egzaminy i przed 15 czerwca uzyskał stopień bakałarza.