thumb|300px|Fragment kołczanu Sarduriego II, przedstawiający powożących rydwanami i jazdę urartyjską Elity Urartu – mniejszościowa grupa społeczeństwa Urartu, starożytnego państwa, istniejącego w XIII–VI wieku p.n.e. na terenie współczesnych Turcji, Iranu i Armenii, dominująca pod względem posiadanej władzy politycznej, wojskowej i ekonomicznej, wywierająca wpływy na kształt państwa, wynikające z racji urodzenia, posiadanych przywilejów i bogactw. W Urartu, podobnie jak w innych cywilizacjach starożytnego Bliskiego Wschodu, na czele elity stał władca i dynastia panująca wraz z aparatem najwyższych dostojników państwowych.
Źródła do badań Istnienie elity urzędniczej Urartu poświadczone zostało w źródłach urartyjskich i w pisanych źródłach Asyrii – sąsiada i rywala Urartu na bliskowschodniej arenie geopolitycznej. Zachowane źródła są fragmentaryczne, stąd dokładna rekonstrukcja hierarchii i kompetencji jest utrudniona.
Źródła urartyjskie to głównie inskrypcje królewskie, które powstawały z rozkazu władcy i dotyczyły przede wszystkim jego działalności.