Zbrodnia w Machnówku – zbrodnia popełniona na ukraińskich chłopach 11 marca 1945 roku w Machnówku przez oddział partyzancki UPA „Wowky” pod dowództwem Marjana Łukasewycza „Jahody”. Jej ofiarą padło 78 osób, zarówno członków miejscowego oddziału IB, jak i ich krewnych oraz osób w żaden sposób niepowiązanych z polskim i sowieckim aparatem terroru.
Przebieg wydarzeń W ówczesnym czasie oddziały UPA na terenie współczesnej Polski zajmowały się walką z polskim i sowieckim aparatem represji, przeciwdziałaniem wysiedlaniu ludności ukraińskiej na teren USRR, jak i prowadziły szeroko zakrojone działania antypolskie. Działalność banderowskiej partyzantki jednakże uderzała też w samych Ukraińców, szczególnie tych niepopierających walki UPA, powiązanych z polskim i sowieckim aparatem represji, jak i często deklarujących chęć wyjazdu do USRR. Na zasadzie stosowania odpowiedzialności zbiorowej doszło 11 marca 1945 roku do tragicznych wydarzeń w Machnówku, stanowiącym bazę wypadową dla współpracującego z sowieckimi pogranicznikami oddziału IB. Zaledwie tydzień wcześniej, 4 marca partyzanci UPA zamordowali dwóch przypadkowo spotkanych Ukraińców w lesie pod Radkowem. Zginął wówczas Wasyl Muś, teść pracownika PUBP w Tomaszowie Lubelskim i niedoszły pracownik tamtejszej bezpieki Stepan Trofym.