Cleo Brown, właśc. Cleopatra Brown, także C. Patra Brown i Cleo Patra Brown (ur. 8 grudnia 1909 w Meridian, zm. 15 kwietnia 1995 w Denver) – afroamerykańska wokalistka oraz pianistka jazzowa i bluesowa. Pierwsza kobieta instrumentalistka będąca laureatką NEA Jazz Masters Award 1987.
Życiorys Była córką pastora Kościoła Baptystów. Jako dziecko śpiewała w kościele ojca. W 1919 razem z rodziną przeprowadziła się do Chicago. Wtedy jej starszy brat – Everett, który pracował w zespole wokalisty „Pinetopa” Smitha, zaczął ją uczyć grać na fortepianie boogie-woogie. Później była z tym stylem utożsamiana. Od 1923 grała zawodowo w orkiestrach wodewilowych oraz doraźnych zespołach klubowych w Chicago. W 1935 już w Nowym Jorku zastąpiła Fatsa Wallera na stanowisku pianisty w rozgłośni radiowej w WABC. Szybko zyskała renomę i przez następne dwa dziesięciolecia pracowała niemal bez przerwy, występując w miastach całych Stanów Zjednoczonych. Regularnie grała w znanych klubach, m.in. nowojorskim Three Deuces. Ponadto wiele nagrywała. Mimo nie największego głosu, zasłynęła wykonaniami żartobliwych, humorystycznych, a niekiedy frywolnych utworów takich jak Mama Don’t Want No Peas and Rice and Coconut Oil, The Stuff Is Here and It's Mellow i When Hollywood Goes Black and Tan.