Niemieccy uczeni przedstawili również domniemane dowody na „głęboki wpływ” niemieckiej kultury i języka na Friulczyków, w tym zapożyczenia słów i średniowieczne nazwy miejsc. Znaleziono również dowody historyczne na to, że region Friuli był marchią w cesarstwie karolińskim i wczesnym cesarstwie niemieckim, a także na rolę, jaką niemieccy panowie feudalni odgrywali w regionie i jego aneksję do Księstwa Karyntii pod koniec X wieku. W ten sposób wyciągnięto wniosek, że Friulczycy należeli do niemieckiego pola kulturowego, a ich ziemia była starożytną częścią niemieckiego imperium i od tamtej pory jest częścią niemieckiej „przestrzeni życiowej” (Lebensraum). Te rzekomo naukowe ustalenia znalazły odzwierciedlenie w niemieckich gazetach, chociaż włoskojęzyczna propaganda rozprzestrzeniana w prowincji Udine podkreślała odrębność etniczną i autonomię regionalną miejscowej ludności, a nie pangermanizm.
Kilka frakcji w rządzie nazistowskim zamierzało również rozszerzyć obszar dwóch stref operacyjnych jeszcze bardziej, ze szkodą dla terytorium Włoch.