Jan Reliszko (ur. 24 grudnia 1886 w Łodzi, zm. 30 stycznia 1937 w Warszawie) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 24 grudnia 1886 w Łodzi, ówczesnym mieście powiatowym guberni piotrkowskiej, w rodzinie Andrzeja i Katarzyny z domu Hejpel. Był starszym bratem Alfreda (ur. 1893), rotmistrza, odznaczonego Krzyżem Walecznych. W 1905 ukończył naukę w Szkole Handlowej w Łodzi. W tym samym roku wziął czynny udział w strajku szkolnym.
W 1908 wstąpił do Twerskiej Szkoły Kawalerii Junkrów (ros. Тверское кавалерийское юнкерское училище). 6 sierpnia 1910, po ukończeniu szkoły, został mianowany kornetem armijnej kawalerii ze starszeństwem z 6 sierpnia 1909 i wcielony do 13 narwskiego pułku huzarów (ros. 13-й гусарский Нарвский полк) w Siedlcach. Na stopień porucznika został awansowany 10 września 1913 ze starszeństwem z 6 sierpnia 1913. W szeregach narwskich huzarów walczył podczas I wojny światowej. 27 sierpnia 1914 był kontuzjowany pod wsią Prawno (Józefowem nad Wisłą). Awansował na stopień sztabsrotmistrza.