Próby zalegalizowania działalności Jeszcze pod koniec 1939 r. działacze Grupy „Szańca” podjęli działania mające doprowadzić do ich „legalizacji” i wejścia w struktury władz polskich na uchodźstwie. Pierwszym wysłannikiem na Zachód był jeden z seniorów ONR-u Tadeusz Gluziński. Jednakże podczas przekraczania granicy zachorował i wkrótce zmarł na Węgrzech. Dopiero wiosną 1940 r. dotarł do Paryża kolejny przedstawiciel Mieczysław Harusewicz. Próbował on wejść do Rady Narodowej (namiastki parlamentu) jako reprezentant ONR-u, ale stanowczo sprzeciwili się temu działacze ugrupowań stanowiących zaplecze polityczne rządu londyńskiego oraz Polskiego Państwa Podziemnego: Polskiej Partii Socjalistycznej, Stronnictwa Ludowego, Stronnictwa Pracy i Stronnictwa Narodowego, co wynikało z dobrze wszystkim znanego antydemokratycznego oblicza ONR-u. Znamienny jest fakt, że nawet najbliższe ideowo oenerowcom Stronnictwo Narodowe uznało pomysł włączenia przedstawicieli ONR-u w skład polskich władz na uchodźstwie za politycznie szkodliwy, bowiem mogłoby to zostać odebrane przez zachodnich sojuszników jako przejaw „wzmocnienia tendencji antydemokratycznych i rasistowskich” w społeczeństwie polskim. Sam Naczelny Wódz gen.