Prace irygacyjne były nadzorowane przez najwyższy szczebel administracyjny, co potwierdzają inskrypcje królewskie i skala przedsięwzięć. Władca podejmował decyzję o budowie kanałów i zbiorników wodnych oraz inicjował prace. Skomplikowany charakter tych projektów wymagał jednak kooperacji różnych grup. Przykładem jest inskrypcja z Keşiş Gölü, gdzie opisano, że Rusa II (685–639 p.n.e.) dostarczył narzędzia do budowy kanału. Nie wiadomo, czy takie zaangażowanie króla było normą, ale inskrypcje podkreślają państwowy charakter tych prac. Nie jest też pewne, czy rola władcy kończyła się na podjęciu decyzji o budowie, czy obejmowała także późniejsze utrzymanie systemów irygacyjnych. Możliwe, że naprawy i konserwacja były realizowane lokalnie lub na szczeblu państwowym, jednak trwałość wielu obiektów, takich jak Kanał Menui, wskazuje na ich solidne wykonanie i niewielkie potrzeby konserwacyjne.