Gdy Mikołajczyk w czerwcu 1945 r. wszedł w skład Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej i wrócił do Polski, Kulerski także wrócił z Londynu. W Polsce zjawił się w styczniu 1946 r., gdy trwały przygotowania do Kongresu Polskiego Stronnictwa Ludowego. Podczas kongresu pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych. Jesienią 1946 r. jako sekretarz i tłumacz uczestniczył w polskiej delegacji w Kopenhadze na konferencji FAO. W okresie pobytu w PRL Mikołajczyk korzystał z pomocy Kulerskiego głównie w charakterze tłumacza podczas spotkań z dziennikarzami i politykami z Zachodu.
Gdy w październiku 1947 r. Mikołajczyk uciekł z kraju, Kulerski jako jego najbliższy współpracownik został zatrzymany 10 dni później w siedzibie Chłopskiej Spółdzielni Wydawniczej pod zarzutem współudziału w przygotowaniach do tej ucieczki. W 1951 r. został skazany na 12 lat pozbawienia wolności w procesie grupy działaczy PSL. Podczas rozpraw wielokrotnie dyskutował z prokuratorem i podważał jego słowa. Jego wyrok był najwyższym zasądzonym w tym procesie, ale na poczet kary zaliczono mu okres pobytu w areszcie. Od 29 lutego 1952 r. odbywał karę w Centralnym Więzieniu we Wronkach. Podczas uwięzienia jego stan zdrowia uległ znacznemu pogorszeniu. Jesienią 1954 r.