Określenia nabi w Koranie używa się niemal wyłącznie do proroków biblijnych, którzy z zasady nie są nazywani wysłannikami. Z kolei prorokami i zarazem wysłannikami zwykle są ci, którzy zostali posłani do Arabów. Dotyczy to różnych wysłanników do arabskich plemion, takich jak Hud, Salih czy Szuajb, jak również samego Mahometa. Podobnie jak w Nowym Testamencie, gdzie apostołowie zdają się postawieni ponad prorokami (por. 1 Kor, 12,28–31 lub Ef, 3,5; 4,11), także w Koranie rasul wydają się wyniesieni ponad nabi. Wskazuje na to choćby fakt, iż kiedykolwiek te tytuły pojawiają się razem, rasul występuje jako pierwszy, co sugeruje, iż wysłannicy są ważniejsi niż prorocy. Według muzułmańskich komentatorów wysłannik jest prorokiem, który ma do przekazania przesłanie (risala), księgę, podczas gdy zwykły prorok nie ma takiego przesłania lub księgi. Al-Bajdawi precyzuje, iż wysłannik jest prorokiem, który ustanawia nowe prawo (szariat), podczas gdy zwykły prorok kontynuuje dotychczasowe. To dlatego było więcej proroków niż wysłanników i ci ostatni posiadają wyższy status.