W konsekwencji zaczęto również podkreślać uniwersalny charakter misji Mahometa (sugerowany przez takie wersety Koranu jak IV, 79 czy XXI, 107), podczas gdy wcześniej koncentrowano się na specyficznie arabskim wymiarze jego przesłania. Po tym jak nabrało nowego znaczenia pojęcie „Pieczęci Proroków” zaczęło jednak implikować, że skoro Mahomet jest ostatnim prorokiem, to również jest prorokiem całej ludzkości.
Koran jasno stwierdza, że lista wspomnianych w nim proroków nie jest kompletna (por. XL, 78), zaś późniejsi egzegeci wyjaśniali, że prorocy byli zbyt liczni, by wymienić ich wszystkich – według niektórych Bóg zesłał osiem tysięcy proroków, z czego cztery tysiące było Izraelitami. Poza Koranem muzułmańska tradycja dotycząca proroków zawarta jest przede wszystkim w hadisach, drugim po świętej księdze najważniejszym źródle islamu. W klasycznych kolekcjach hadisów, w tym Sahihu Al-Buchariego, pojawiały się specjalne części zatytułowane ahadis al-anibija, czyli opowieści o prorokach. Często zawierają one powtórzenia treści zawartych w Koranie, ale niekiedy pojawiają się w nich tradycje sprzeczne ze sobą, co jest charakterystyczne dla hadisów. Muhammada przedstawia się zatem jako najważniejszego z proroków, ale z drugiej są też hadisy podkreślające, że jest im równy.