Pierwszym prorokiem był Adam, ostatnim zaś Mahomet, jednak zarówno u At-Tabariego, jak i wielu innych historyków łańcuch między tymi dwoma skrajnymi punktami był podawany bardzo różnie i z przerwami. Szczególnym zainteresowaniem cieszył się dopiero Ibrahim i jego następcy, gdyż to on miał zapoczątkować na ziemi erę monoteizmu. Muzułmanie poświęcali również szczególną uwagę Isie, ponieważ był on prorokiem bezpośrednio poprzedzającym Mahometa i często uważanym za mu najbliższego (chociaż istnieją też tradycje ukazującego jako proroka najbliższego Mahometowi Musę).
Natura proroctwa Prorok, wieszczek i oznaki proroctwa thumb|Mahomet otrzymuje objawienie od anioła Dżibrila (Gabriela), miniatura z rękopisu Dżame at-Tawarich Raszidoddina. Tebriz, 1314. Nasser D. Khalili Collection of Islamic Art W języku hebrajskim przez proroctwo (נבואה, newuah) rozumiano w pierwszej kolejności zdolność widzenia przyszłości daną przez boga prorokowi i przepowiednię poczynioną przez tego ostatniego dotyczącą przyszłych zdarzeń. Początkowo nie istniało przy tym jasne rozróżnienie pomiędzy prorokiem a widzącym (רֹאֶה, roeh), który przepowiadał przyszłość (por. 1Sm 9,9).