Twórcy gatunku wspominają otwory łzowe otwierające się do przodu od oczodołów na bok, otwór podoczodołowy leżący grzbietowo do przedtrzonowca trzeciego, niezbyt wydatny grzebień strzałkowy, długie otwory szczękowo-podniebienne, a tylno-boczne podniebienne jeszcze dłuższe, okna podniebienne zaś w ogóle nieobecne, mały i nierozdęty wyrostek alisphenoid tympanic, brak wtórnego otworu owalnego, prawie trójkątne i perforowane strzemiączko, siekacze od drugiego do piątego coraz szersze, w końcu zaś prostej budowy kły.
Astúa zwraca uwagę na podobieństwo futra pokrywającego grzbiet monodelfa peruwiańskiego do futra monodelfa szarego. Opisuje je jako jednolicie szpakowate, brązowoszare pośrodkowo, bledsze natomiast po bokach, przejście jest płynne. Brzuch zwierzęcia jest bladobeżowy, przy czym podstawy włosów są szare. Torba (marsupium) u holotypowej samicy nie występuje, sutków nie udało się policzyć. Niemniej dydelfowate mają często nieparzystą liczbę sutków, zgrupowanych w 2 rzędy z jednym pośrodkowym. Przykładowo monodelf szary ma 13 sutków. Żołądź samca u wszystkich dydelfowatych jest dwudzielna.