Smith podsumował, że „choć niektóre elementy wydają się nieco bezpieczne, projekt dźwiękowy jest wyrzeźbiony i ostrzejszy”, zauważając jednocześnie, że album prezentuje „obecnie zmasterowany styl Tylera w chwale HD”.
Jonah Krueger z Consequence napisał, że „obecność matki jest wyczuwalna w całej liście utworów” i że Tyler „[bada] swoje lęki i traumy” w całej płycie.
Jake Hawkes w artykule dla Dork zauważył, że Chromakopia to projekt „który pęka w szwach” i że „Tylerowi w jakiś sposób udaje się połączyć go w spójną całość”. Hawkes kontynuował, „pod względem tekstów Tyler wydaje się być najbardziej spowiedni od lat”, po czym podsumował, stwierdzając, że album „ma głębię, ma budowanie świata, ale co równie ważne, ma też kilka absolutnych hitów”.
Alexis Petridis z The Guardian stwierdził, że „utwory [...] przeskakują z jednego dźwięku do drugiego” i że często zmieniają się „całkowicie w ciągu kilku minut”.