Teorię obliczeń kratownic mostowych, której podstawy Żurawski opisał w artykułach opublikowanych w „Журнале Главного управления путей сообщения и публичных зданий ”, a także w pracy „О мостах раскосной системы Гау”. Przyniosło mu to uznanie i sławę jako jednego z najlepszych budowniczych mostów w Rosji.

Następnie od 1855 trasował linię kolejową z Moskwy do Orła. Był także projektantem mostów na rzekach Wołdze, Wołchowie i in., oraz kanałów w rejonie jez. Ładoga. W latach 1868–1869 przebywał w Stanach Zjednoczonych, gdzie studiował budowę tamtejszych linii kolejowych. Od 1866 był członkiem zarządu Głównego Towarzystwa Kolei Rosyjskich. Ponadto przez kilka lat był wiceprezesem tej spółki i jednocześnie szefem działu konstrukcyjnego. W latach 1871–1876 brał udział w przebudowie Maryjskiego Systemu Wodnego. W 1877 r. został dyrektorem Departamentu Kolei i Szefem Komisji Dozoru Technicznego Ministerstwa Kolei. Był także wykładowcą Instytutu Inżynierów Komunikacji w którego petersburskiej siedzibie po jego śmierci, w lutym 1897 umieszczono popiersie dłuta polskiego rzeźbiarza Sławomira Celińskiego z