Autograf sonaty zaginął. W 1965 roku wystawiono na aukcji fragmenty rękopisu z tytułem Sonata mulattica Composta per il Mulatto Brischdauer, manuskrypt znalazł się ostatecznie w w Bonn.
Budowa Beethoven zanotował w rękopisie, że jest to sonata na pianoforte i skrzypce w stylu concertanto, bliska koncertowi. Przyrównuje się go zresztą do podwójnego koncertu. Sonata została ona napisaną w tonacji A-dur:
I. Adagio sostenuto – Presto
II. Antante con Variazioni
III. Finale. Presto
Pierwsza część to Adagio sostenuto w tonacji A-dur z eksponowanymi fragmentami w d-moll. W przeciwieństwie do wcześniejszych ośmiu sonat, które rozpoczynają się ekspozycją melodii, tempa i tonacji przez fortepian, sonata nr 9 rozpoczyna się solowym wystąpieniem skrzypiec w postaci patetycznego akordowego recytatywu. Nad pierwszym taktem kompozytor zanotował Legato. Po wejściu fortepianu tonacja przechodzi w a-moll i rozpoczyna się żywiołowe dialogiczne Presto (alla breve) – właściwe allegro sonatowe (zob. forma sonatowa).
Druga część to Andante con variazioni w tonacji F-dur z czterema wariacjami i codą, z czego dwie korespondują z muzyką części pierwszej.