Jerozolima i Betlejem miały stać się zarządzanym na arenie międzynarodowej corpus separatum z populacją około 100 000 Arabów i 100 000 Żydów.
Natychmiastowe nieuznanie tej decyzji przez państwa arabskie (strona żydowska oficjalnie deklarowała uznanie podziału i traktowała ten fakt jako taktyczną przerwę przed dalszą ekspansją) doprowadziło do wybuchu wojny 15 maja 1948 roku – dzień po proklamacji założenia państwa Izrael. Wojna została zakończona 20 lipca 1949 roku podpisaniem porozumień o zawieszeniu broni.
Wojna zakończyła się militarnym zwycięstwem Izraela. Nowe granice Izraela obejmowały 78% terytorium Palestyny. Upadła w ten sposób idea podziału Palestyny na dwa państwa: żydowskie i arabskie. Poza kontrolą izraelską znalazły się jedynie Zachodni Brzeg ze Wschodnią Jerozolimą (pod kontrolą Jordanii) i Strefa Gazy (pod kontrolą Egiptu). Państwo żydowskie objęło więc 21% więcej terytorium Palestyny, niż to zakładała Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181. Państwo arabskie w ogóle nie powstało, ponieważ ani Egipt, ani Jordania nie były zainteresowane tworzeniem państwa palestyńskiego na zajętych przez siebie terenach.