Uzbrojenie przeciwlotnicze początkowo stanowiły dwie armaty automatyczne kalibru 40 mm Vickers-Terni model 1917 o długości lufy L/39, umieszczone na burtach na tylnych końcach pokładu dziobowego. Ich zapas amunicji wynosił 3000 nabojów. Uzupełniały je dwa stanowiska podwójnie sprzężonych wielkokalibrowych karabinów maszynowych kalibru 13,2 mm Breda na skrzydłach mostka, z zapasem 3000 nabojów. W latach 1933–1934 montowano dwa dalsze stanowiska podwójnie sprzężonych karabinów maszynowych na platformie za drugim kominem, po bokach dalmierza. Pod koniec 1941 roku na wszystkich ocalałych okrętach, w tym „Emanuele Pessagno” zamieniono działka kalibru 40 mm i karabiny maszynowe na siedem pojedynczych działek automatycznych kalibru 20 mm Breda L/65 z 2400 nabojów na lufę (parami na skrzydłach mostka, tylnych końcach pokładu dziobowego i platformie po zdjętym dalmierzu za drugim kominem oraz jedna pojedyncza za pierwszym kominem).