W 1753 r. zbudowano w Prudniku nowe więzienie przy ul. Królowej Jadwigi, nazywane „więzieniem śledczym”. Przeznaczone było dla przestępców pozamiejscowych z powiatów prudnickiego, nyskiego, kozielskiego, grodkowskiego, pszczyńskiego, raciborskiego i głubczyckiego. mały|Budynek administracyjny W 1853 r. miasto podarowało parcelę budowlaną na cel budowy dużego więzienia powiatowego. Zbudowany we wrześniu 1856 obiekt posiadał 120 cel dla więźniów. Budynek więzienia, założony na planie prostokąta, przetrwał do czasów współczesnych, pełniąc funkcję Aresztu Śledczego. W 1859 zbudowano wodociąg z koszar do placu więziennego. W 1890 więzienie zostało rozbudowane.
W czasie dwudziestolecia międzywojennego władze III Rzeszy umieściły w więzieniu w Prudniku miejscowych Polaków za to, że posłali swoje dzieci do polskiej szkoły. Po II wojnie światowej i przejęciu przez administrację polską, placówka przyjęła nazwę Więzienie Karno-Śledcze w Prądniku. W marcu 1945 w więzieniu zamieszkali na kilka dni osadnicy z Naprawy, którzy zamierzali osiedlić się w okolicy miasta. W więzieniu osadzano autochtonów skazanych na kary pozbawienia wolności za współpracę z Niemcami. W 1947 r.