Dostosowany do użytku broni palnej miał prawdopodobnie poszerzać pole ostrzału, aby obrońcy mogli chronić basteję południową i ostrzeliwać pole wzdłuż murów. Jego zwieńczenie zostało zlikwidowane (pierwotna wysokość to 4,5 m) wraz z innymi elementami wieńczącymi fortyfikacje w XVII wieku.
W tym odcinku murów zachowała się prawdopodobnie jedyna w Oleśnicy wieża artyleryjska (basteja południowa). Pomysł jej wzniesienia był prawdopodobne inspirowany fortyfikacjami Wrocławia i Ząbkowic Śląskich. Wystawała ona poza mur parkanowy i jej front wchodził w fosę. Po przebudowie i dobudowaniu tzw. domu strzeleckiego wejście do wieży znalazło się od strony ul. 3 Maja. Sama budowla został podzielona na trzy kondygnacje. W piwnicy zachowało się sklepienie ceglane. Nieotynkowana elewacja I i II kondygnacji uwidacznia ułożenie cegieł w wątku gotyckim.
Wzdłuż murów tego odcinka zachowały się pozostałości fosy. Jej początki sięgają XIII wieku. Następnie w XIV wieku południowy odcinek fosy obronnej został uregulowany, a rozbudowa murów w tym obszarze w XVI wieku spowodowała jej poszerzenie i przesunięcie. W XIX wieku fosa została zasypana. W latach 60.