W tym celu głębokie fundamenty wykonywano pod podporami, między którymi konstruowano łęk przenoszący obciążenia muru.
Brama Wrocławska
Według Przyłęckiego Brama Wrocławska (ówcześnie zwana Trzebnicką) powstała ok. 1325 roku. Wieża została zbudowana na planie prostokąta o wymiarach 8 m × 7 m, a grubość jej ścian to ponad 1,9 m. Nad przejazdem znajdowało się pomieszczenie dla straży z dwoma wyjściami na pomosty. Na początku wieku XVI bramę podwyższono, prawdopodobnie o jedną lub dwie kondygnacje. Zwieńczono ją pomostem bojowym oraz blankami. Do tej pory była konstrukcją dwukondygnacyjną. Kolejni książęta oleśniccy poddawali ją remontom: Karol II Podiebradowicz w 1614 roku i Sylwiusz Nimrod Wirtemberg w 1652 roku. W XVIII wieku mury wraz z bramami przestały pełnić funkcje obronne i zostały obudowane domami mieszkalnymi. W 1868 roku rozebrano trzy z czterech bram, Brama Wrocławska zachowała się ze względu na interwencję cesarza Fryderyka III Hohenzollerna. Wieża została zniszczona przez pożary pobliskich domów podczas walk o Oleśnicę w 1945 roku. W latach 1956–1959 dokonano odbudowy wieży.