Sukces Qingbai sprawił, że jej produkcja rozprzestrzeniła się na wiele różnych ośrodków w takich prowincjach jak Fujian, Syczuan, Zhejiang, Anhui, Hubei, Junnan i Kuangsi, chociaż region Jingdezhen pozostał najważniejszym centrum jej wytwarzania.

Produkcja Qingbai jeszcze zwiększyła się w epoce Yuan, jednak zarówno w zakresie ciała, szkliwa, kształtu jak i dekoracji odeszła ona od tradycji Song. Masa ceramiczna zawierała teraz więcej kaolinu, z dużą ilością tlenku glinu, co skutkowało wyższą tempreraturą wypalania, masywniejszym ciałem i mniejszą ilością wypaczeń. Wyroby z tego okresu są nieco bardziej niebieskie i szkliste, ale mniej czyste i przezroczyste. Nadal stosowano takie techniki dekoracji jak formowanie i druk, ale delikatny i lekki styl epoki Song ustąpił miejsca wzorom cięższym i bogatszym, co wiązało się również z większą gęstością używanej gliny. Pojawiły się przy tym wykonywane dla domowych świątyń figurki, przedstawiające najczęściej bodhisattwę.

Specyficzny dla epoki Yuan był wzrost znaczenia dekoracji malarskiej, co wiąże się z pojawieniem niebiesko-białej porcelany.