mały|Grób Henryka Sandnera na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach Henryk Eugeniusz Sandner (ur. 1 maja 1915 w Łodzi, zm. 28 października 1994 w Warszawie) – polski zoolog, twórca polskiej entomonematologii; dyrektor Miejskiego Ogrodu Zoologicznego w Łodzi (1952), polski Sprawiedliwy wśród Narodów Świata.
Życiorys Ukończył studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego (1932–1938), gdzie 1946 uzyskał stopień magistra filozofii z zakresu zoologii z anatomią porównawczą. W 1951 obronił rozprawę doktorską na Uniwersytecie Łódzkim, uzyskując stopień doktora w zakresie nauk przyrodniczych. W 1964 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1975 – zwyczajnym.
Podczas studiów pracował w Państwowym Muzeum Zoologicznym. Od 1937 był zatrudniony w Zakładzie Ochrony Lasu i Entomologii w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. W trakcie II wojny światowej działał w Armii Krajowej oraz pracował w tajnym nauczaniu. Od kwietnia 1943 do stycznia 1945 Sandnerowie ukrywali Elę (Giltę) i Władysław (Gucia) Szerów w swoim domu w Podkowie Leśnej, za co w 1989 zostali wyróżnieni medalem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”.