Ugolino Vivaldi – włoski niszczyciel z okresu międzywojennego i II wojny światowej, należący do wielkich niszczycieli typu Navigatori. Nosił znak burtowy: VI. Walczył podczas wojny na Morzu Śródziemnym. Zatopiony 10 września 1943 roku przez niemieckie lotnictwo.
Uzbrojenie główne stanowiło 6 armat kalibru 120 mm i 2–6 wyrzutni torped. Wyporność standardowa wynosiła 1900 ton. Napęd stanowiły turbiny parowe.
Budowa
„Ugolino Vivaldi” należał do dwunastu włoskich wielkich niszczycieli typu Navigatori, nazwanego tak z powodu noszenia przez okręty imion włoskich żeglarzy. Zostały one zaprojektowane jako okręty o silnym uzbrojeniu artyleryjskim i wysokiej prędkości, aby przeciwstawić się wielkim niszczycielom francuskim. Zamówienie na budowę okrętów zostało złożone w 1926 roku. „Ugolino Vivaldi” był zbudowany w stoczni Odero w Sestri Ponente (Genui), razem z niszczycielem „Antoniotto Usodimare”. Wszystkie okręty zostały wciągnięte na listę floty dekretem królewskim z 23 czerwca 1927 roku, klasyfikowane wówczas jako niszczyciele, a 19 lipca 1929 roku przeklasyfikowano je na „zwiadowców” (wł. esploratori).