W odróżnieniu od później modernizowanych okrętów podniesiono na nim dziób tylko o 0,5 m, przez co długość wzrosła o 0,7 m, do 108 m, a szerokość do 11,2 m (pozostał on o 0,9 m krótszy od innych modernizowanych niszczycieli). Wyporność standardowa po modernizacji wynosiła 2125 ton, a pełna 2880 ton.
Załoga etatowo składała się początkowo ze 173 osób, w tym 9 oficerów, a do początku II wojny światowej wzrosła do 224 osób, w tym 12 oficerów.
„Ugolino Vivaldi” był napędzany przez dwa zespoły turbin parowych z przekładniami, poruszające dwie trzyłopatowe śruby o średnicy 3,4 m. Tak jak połowa okrętów tego typu został wyposażony w turbiny akcyjno-reakcyjne Parsonsa oraz typowe dla nich cztery kotły wodnorurkowe Odero, o ciśnieniu roboczym 22 atmosfer. Moc projektowa wynosiła 55 000 KM. Projektowa prędkość maksymalna wynosiła 38 węzłów. Typowo okręty tego typu rozwijały podczas służby prędkość 33–36 węzłów. Po drugiej modernizacji prędkość spadła natomiast do 28 węzłów przy pełnej wyporności.