Drugi kanon synodu kartagińskiego – kanon ustanowiony podczas synodu w Kartaginie, zatwierdzony przez papieża Zozyma w 418 roku. Jest jednym z najważniejszych kanonów Kościoła katolickiego. Uznaje konieczność chrztu dzieci zaraz po ich narodzinach w celu oczyszczenia z grzechu zaciągniętego w czasie narodzin. Wprowadzenie tej doktryny miało wpływ na sposób postrzegania niemowląt jako grzesznych i potrzebujących oczyszczenia, kształtując pogląd na moralną kondycję człowieka już od chwili narodzin. Koncepcja ta wywierała długotrwały wpływ na kształtowanie psychiki jednostki od momentu zatwierdzenia w 418 roku.
Treść kanonu
Wpływ kanonu na postrzeganie i wychowanie dzieci W pierwszych latach życia tożsamość człowieka kształtowana jest głównie przez rodzinę i najbliższe otoczenie społecznePojęcie osobowości w aspekcie dynamicznym (za W. G. Allportem i G. Nuttinem). Por. J. M a j k o w s k i. „Psychologia religii a duchowość czasów posoborowych”. W: „Ku odnowie życia wewnętrznego” seria Powołanie człowieka t. 1. Wyd Pallottinum Poznań – Warszawa 1972 s. 55–58.. W procesie wychowania jednostka przyjmuje istniejący system instytucji, praktyk i wierzeń religijnych, które cechują się autorytatywnością, w tym przekonanie o własnej niedoskonałości, słabości moralnej i grzeszności.