Kompozycję architektoniczną gmachu stanowi podłużny, ekspresyjny układ kilku brył. Wychodząca znacznie przed linię budynku, dolna, obszerna, dwukondygnacyjna podstawa mieści wejście główne do budynku. Stanowi je lekka, ażurowa konstrukcja, którą zamyka hol główny. Po wschodniej stronie wejścia głównego mieszczą się audytoria i sale wykładowe. Po zachodniej stronie wejścia zaplanowano pomieszczenia warsztatów. Charakterystycznym elementem tej części budynku oraz kontrapunktem kompozycji całości jest kubiczna bryła hali wysokich napięć. Podstawę gmachu wieńczy pięć kondygnacji mieszczących sale wykładowe, dawniej również laboratoria. Elewacje tej części obiektu utrzymane są w kompozycji podłużnej, trójtaktowej. Dominują tutaj pasy pięciu kondygnacji obszernych przeszkleń. Okna złączono w pary, które usytuowane ukośnie w stosunku do linii ściany tworzą podłużny, zygzakowaty wzór dekoracyjny. Powyżej tego układu sytuuje się ostatnia, niższa od pozostałych, kondygnacja. Pierwotnie ozdobiona ona była gęstym wzorem z okien, których układ nawiązywał formą do kształtu attyki. Na zakończeniach korpusu budynku linia dachu nieznacznie się wznosi, co potęguje wrażenie ekspresji bryły.