„Antonio da Noli” był wyposażony w tory minowe na pokładzie, na których można było zabierać do 56 min kotwicznych. W odróżnieniu od innych okrętów, w 1941 roku tory minowe na nim skrócono i można było zabierać od 42 do 50 min zależnie od typu.
Wyposażenie Po pierwszej modernizacji w 1930 roku „Antonio da Noli” na dachu nadbudówki dziobowej miał standardowy dla okrętów tego typu dalocelownik z dwoma dalmierzami optycznymi o bazie 3 m. Na platformie przed masztem znajdował się inklinometr służący do oceny kąta kursowego celu. Trzeci 3-metrowy dalmierz, służący do strzelań torpedowych oraz rezerwowy dla artylerii, był w zakrytej wieży na platformie nadbudówki za kominem rufowym. Dalmierz ten zdemontowano w 1941 roku przy instalacji działek kalibru 20 mm.
Okręty miały jeden reflektor średnicy 90 cm na maszcie rufowym. Pod koniec 1941 roku tylko na „Antonio da Noli” reflektor przeniesiono na platformę po zdjętym dalmierzu rufowym. W skład wyposażenia wchodziła aparatura do stawiania zasłony dymnej (czarnej albo białej) montowana w kominach. W 1940 roku okręty wyposażono w trały kontaktowe na rufie, o szerokości trałowania 200 m, lecz do połowy 1942 roku zostały zdjęte. W lipcu 1942 roku „Antonio da Noli” został wyposażony w stacją hydrolokacyjną.