Leone Pancaldo – włoski niszczyciel z okresu międzywojennego i II wojny światowej, należący do wielkich niszczycieli typu Navigatori. Nosił znak burtowy: PN. Został zwodowany i przyjęty do służby w marynarce włoskiej Regia Marina w 1929 roku. Otrzymał imię na cześć XVI-wiecznego żeglarza Leone Pancaldo, skracane także do „Pancaldo”. Walczył podczas wojny na Morzu Śródziemnym, większą część wojny do końca 1942 roku spędzając w remoncie po storpedowaniu przez lotnictwo 10 lipca 1940 roku. Został zatopiony ostatecznie przez lotnictwo brytyjskie 30 kwietnia 1943 roku.
Uzbrojenie główne stanowiło 6 armat kalibru 120 mm i 2–6 wyrzutni torped. Wyporność standardowa wynosiła początkowo 1900 ton, a ostatecznie 2125 ton. Napęd stanowiły turbiny parowe, prędkość wahała się od ponad 38 węzłów na początku służby do 28 węzłów po modernizacji.
Budowa