Na „Luce Tarigo” oba aparaty torpedowe zamieniono w 1940 roku powtórnie na nowe trzyrurowe typu SI 1929 P/3×533,4 kalibru 533 mm, w układzie piramidki z podwyższoną środkową wyrzutnią.
Okręty początkowo przenosiły po 14 bomb głębinowych na dwóch zrzutniach na rufie, w tym cztery duże bomby o masie 100 kg i 10 małych o masie 50 kg. Podczas II wojny światowej stosowano także niemieckie bomby głębinowe oraz montowano na okrętach tego typu dwa lub cztery miotacze bomb głębinowych i zwiększano ich zapas, typowo do 40 bomb. W 1931 roku okręty otrzymały holowane torpedy przeciw okrętom podwodnym Ginocchio model 1927/46T, wodowane za pomocą żurawika w części rufowej. „Luca Tarigo” był wyposażony w tory minowe na pokładzie, na których można było zabierać do 56 min kotwicznych.
Wyposażenie Od pierwszej modernizacji w 1930 roku, zaraz po wejściu do służby, „Luca Tarigo” na dachu nadbudówki dziobowej miał standardowy dla okrętów tego typu dalocelownik z dwoma dalmierzami optycznymi o bazie 3 m. Na platformie przed masztem znajdował się inklinometr służący do oceny kąta kursowego celu. Trzeci 3-metrowy dalmierz, rezerwowy dla artylerii oraz służący do strzelań torpedowych, był w zakrytej wieży na platformie nadbudówki za kominem rufowym.